ΖΕΣΤΟΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ (ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

ΖΕΣΤΟΣ ΚΑΦΕΣ ΚΑΙ ΚΟΥΛΟΥΡΑΚΙΑ

Ο Αντώνης βγήκε από την κουζίνα κρατώντας ένα δίσκο πάνω στον οποίο υπήρχαν δύο φλυτζάνια γεμάτα ζεστό καφέ, καθώς και ένα πιάτο με κουλουράκια.
Ακούμπησε το δίσκο στο τραπέζι του σαλονιού.
Ακούμπησε το ένα φλιτζάνι μπροστά του και έδωσε το άλλο στο πρόσωπο που βρισκόταν απέναντι του.

Έβαλε το πιάτο με τα κουλουράκια στη μέση και πήρε ένα. Κουλουράκια κανέλας... Δοκίμασε...
"Εσύ δε θα πάρεις;"
"Όχι ευχαριστώ..."

Ο Αντώνης ήπιε μια γουλιά καφέ. Ήταν τόσο ζεστός που του έκαψε τα χείλη.

Επικράτησε σιωπή.
Ο Αντώνης ήπιε ακόμα μια γουλιά καφέ. Το φλιτζάνι του συνομιλητή του παρέμενε ανέγγιχτο.

"Λοιπόν πως περνάς;" ρώτησε ο Αντώνης και ακούμπησε το φλιτζάνι του καφέ στο μικρό πιατάκι του.
"Καλά... Διαφορετικά..."
"Τι εννοείς διαφορετικά; Είσαι ευτυχισμένος;"
"Το σίγουρο είναι πως δεν είμαι δυστυχισμένος."

Ο Αντώνης χαμογέλασε και το πρόσωπο απέναντι του ανταπέδωσε το χαμόγελο.

Ήπιε μια γουλιά καφέ ακόμα και πήρε ένα κουλουράκι. Το μύρισε και το ακούμπησε στο τραπέζι...

"Θυμάσαι;"
Το πρόσωπο απέναντι του κατένευσε θετικά.
"Ήταν τόσο ωραίες εκείνες οι μέρες. Οι μέρες που πέρασαν. Οι μέρες της ευτυχίας. Γιατί δεν είναι τα πράγματα έτσι πια;"
"Γιατί οι καιροί αλλάζουν... Γιατί οι άνθρωποι αλλάζουν..."
"Και αν..." ψιθύρισε ο Αντώνης. Τώρα τα μάτια του είχαν βουρκώσει.
Και μέσα στα δάκρυα που θόλωναν τα μάτια του είδε τις στιγμές έρωτα, τις αγκαλιές, τα χαμόγελα, τις βόλτες... όλα όσα πέρασαν.
"Και αν..." ψιθύρισε ξανά.

Το πρόσωπο που βρισκόταν απέναντι του έδειξε με το χέρι του κάτι πάνω στο τραπέζι, δίπλα στο πιάτο με τα κουλουράκια.
"Αυτό... Ποιος ο λόγος;"
"Είναι το εισιτήριο μου για να έρθω μαζί σου" απάντησε ο Αντώνης και συνέχισε ολοκληρώνοντας τη φράση που είχε αφήσει ημιτελή προηγουμένως...
"Και αν έρθω μαζί σου θα ξαναγίνω ευτυχισμένος;"
"Όπως σου είπα πριν, το σίγουρο είναι πως δε θα είσαι δυστυχισμένος."

"Μου αρκεί..." απάντησε ο Αντώνης και άρπαξε το περίστροφο που βρισκόταν δίπλα στο πιάτο με τα κουλουράκια, έβαλε την κάνη του στο στόμα του και πυροβόλησε.
Αίμα πετάχτηκε παντού... αίμα έπεσε πάνω στα κουλουράκια. Το κεφάλι του έπεσε σαν πέτρα πάνω στο τραπέζι με μια τρύπα πλέον στο πίσω μέρος του.

Απέναντι στον τοίχο, το είδωλο του στον καθρέφτη λίγο πριν επαναλάβει τις ίδιες ακριβώς κινήσεις χαμογέλασε.
Το φλιτζάνι με τον καφέ που είχε ακουμπήσει ο Αντώνης στην απέναντι μεριά του τραπεζιού παρέμενε ανέγγιχτο.
Μια φωνή ακούστηκε από την άλλη μεριά του καθρέφτη...
"Το σίγουρο είναι πως δε θα είσαι πια δυστυχισμένος..."

ΤΕΛΟΣTweet This