TOYMAKER'S ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ (aka "HIGHWAY 23" - ΝΕΑ ΙΣΤΟΡΙΑ)

TOYMAKER'S

ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ (aka "HIGHWAY 23")

Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Στο γρασίδι από κάτω διαγραφόταν η σκιά του, η οποία θαρρείς πως ετοιμαζόταν να πεταχτεί και να τον αρπάξει.
... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Σαν χαρταετός... όπως αυτός που είχαν πετάξει με τον δύο χρονών γιο του χθες στην μπροστινή αυλή του σπιτιού τους. Και ο μικρός Billy δε σταμάτησε να χοροπηδάει και να γελάει... "ετάω ατό" φώναζε και ξαναφώναζε... "Ναι, πετάς αετό" του είχε απαντήσει ο πατέρας του... Και μετά του ψιθύρισε στ' αυτί: "Σ' αγαπάω, μικρέ..."

Έγινε και αυτός λοιπόν τώρα ένας χαρταετός...
Για κάποια στιγμή νόμισε πως επικρατούσε απόλυτη σιωπή... και μετά άκουσε το θρόισμα των φύλλων στις γέρικες φτελιές κατά μήκος του παλιού αυτοκινητόδρομου 23 που ένωνε το Maine με το Bangor...
Kαι μετά άκουσε το βουητό του φορτηγού που πλησίαζε... και πάλι σιωπή.

Καθάρισε τη σκέψη του και έδιωξε για λίγο όλους τους ήχους από τα αυτιά του.
... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Αυτό είχε σημασία.

Ο μικρός Billy στα τρία του χρόνια μιλούσε ολοκάθαρα πια. Και ο πατέρας του καμάρωνε.
Όταν πήγε σχολείο, η μητέρα του τον έβαλε στο σχολικό λεωφορείο και στη συνέχεια ξέσπασε σε κλάματα στην αγκαλιά του άντρα της. Ο μικρός έφευγε για πρώτη φορά από το σπίτι μόνος του.
"Θα τα πάει καλά με τα υπόλοιπα παιδιά; Θα προσαρμοστεί;" αναρωτιόταν η μητέρα του.
Όταν την ίδια μέρα επέστρεψε από το σχολείο, είχε σκισμένο το παντελόνι του στα γόνατα αλλά ήταν κατενθουσιασμένος. Και μέχρι το βράδυ, όταν αποκοιμήθηκε εξαντλημένος στον καναπέ του σπιτιού, δεν είχε σταματήσει να διηγείται όλες τις πρωτόγνωρες για εκείνον εμπειρίες της πρώτης μέρας στο σχολείο.

Χαρταετός...

Στο λύκειο ο πατέρας του Billy προσπάθησε μάταια να τον πείσει να ενδιαφερθεί για το επάγγελμά του. Να γίνει δηλαδή γιατρός. Ο Billy στην εικόνα του αίματος και μόνο ήταν ικανός να λιποθυμήσει.
Ο πατέρας του θυμόταν πάντοτε την αντίδραση του γιου του όταν βρήκαν νεκρό μέσα στα αίματα το γάτο τους -η καλύτερη λέξη μάλλον για την περίπτωση ήταν πολτοποιημένος-, χτυπημένος από ένα από εκείνα τα φορτηγά που διέσχιζαν τον παλιό αυτοκινητόδρομο. Ο Billy παραλίγο να καταρρεύσει.

Ο Billy προτιμούσε τα πινέλα του... Θα γινόταν ζωγράφος. Θα ζωγράφιζε χαρταετούς.

Μετά το λύκειο ο Billy κατάφερε να περάσει στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών με υποτροφία. Η μία διάκριση ερχόταν μετά την άλλη. Και οι γονείς του καμάρωναν.
Τότε γνώρισε μια συμφοιτήτριά του. Οι γονείς του όταν την πρωτοσυνάντησαν δεν ενθουσιάστηκαν - ιδιαίτερα η μητέρα του. Η Mary -η συμφοιτήτριά του- προερχόταν από μια συντηρητική καθολική οικογένεια και η όλη στάση της απέναντί τους ήταν ιδιαίτερα υποτιμητική - οι γονείς του Billy ήταν άθεοι.
"Θα μας το ξεμυαλίσει το παιδί μας η θεούσα..." έλεγε και ξαναέλεγε στον άντρα της η μητέρα του Billy.
Αλλά δεν τον ξεμυάλισε.

Τώρα οι γονείς του Billy είχαν ελαφρώς κουρασμένα πρόσωπα. Παρευρίσκονταν στην πρώτη μεγάλη ατομική έκθεση του γιου τους. Το θέμα της έκθεσης ήταν "Χαρταετοί".
Ο πατέρας του κοίταζε τους πίνακες όταν άκουσε το βουητό... και αίμα άρχισε να κυλάει από τους καμβάδες... αίμα που βγήκε από τα στενά πλαίσια των πινάκων και χύθηκε σαν πίδακας καταπάνω του.

Μερικά δευτερόλεπτα... τόσο κράτησαν όλα... μερικά δευτερόλεπτα...

... Βρισκόταν στον αέρα... πετούσε. Με τα πόδια απλωμένα και τα χέρια τεντωμένα μπροστά και με τα ακροδάχτυλα σχεδόν να αγγίζουν την πλάτη από το κίτρινο μπουφάν.
Άκουσε το βουητό του φορτηγού που πλησίαζε... Αλλά δεν πρόλαβε... δεν πρόλαβε να αρπάξει το μπουφάν του μικρού Billy και να τον ρίξει κάτω πριν βγει στον παλιό αυτοκινητόδρομο...
Απλά θα τον μάλωνε μετά και ο μικρός θα ζωγράφιζε κάποτε χαρταετούς...

Και το φορτηγό χτύπησε το μικρό Billy... Ο οδηγός του πάτησε απότομα φρένο. Και σταμάτησε μερικά μέτρα πιο κάτω. Ο πατέρας του Billy σωριάστηκε στο έδαφος.
Σηκώθηκε και άρχισε να τρέχει κατά μήκος του δρόμου. Σε ένα σημείο βρήκε τα πορτοκαλί αθλητικά του μικρού. Λίγο πιο πέρα το πορτοκαλί σκουφάκι του - τώρα ήταν κόκκινο αλλά αρνούνταν να καταλάβει το γιατί. Στο τέλος, κοντά στο σημείο που είχε σταματήσει το φορτηγό, βρήκε τον Billy. Ούρλιαξε...

ΤΕΛΟΣ Tweet This